بعثت

ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دل رمیده ما را انیس و مونس شد

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت

بغمزه مسئله آموز صد مدرس شد (حافظ)

عید مبعث پیامبر اسلام (ص) مبارک باد

چه کسی خشونت میطلبد ؟

بدون شک خواسته معترضین به نتیجه انتخابات دهم مبرا از خشونت طلبی بود ، چرا که کاندیداهای این انتخابات در طول سالیان حضور در صحنه های سیاست گزاری نظام ، تعهد و التزام عملی خود را به اساس و ساختار نظام به اثبات رسانیده و لذا خشونت طلبی و ساختار شکنی دربرنامه ریزی و اهداف سیاسی آنان جایگاهی نداشته است ، لذا در تحلیل محتوای رفتاری و روانی خشونت های پس از انتخابات موارد ذیل قابل تأمل است :

1 - نحوه تعامل جناحی که پیروز انتخابات اعلام گردید علیرغم برخورداری از موقعیت اقتداری و حاکمیتی و تأثیرگزار بودن درمؤلفه های سیاست گزاریهای رسانه ای وسیاسی و  امنیتی ، درفراهم نمودن صحنه آرائی های نظامی و امنیتی در مقابل جمعیت معترضی که با در خواست مجوز قانونی و بصورت مسالمت آمیز ، بدور از هرگونه تشنج آفرینی و در کمال آرامش سعی در برگزاری راهپیمائی داشتند محل سؤال و تأمل است ، چراکه سازو کار قانونی اجتماعات مسالمت آمیز درقانون پیش بینی گردیده است و یقیناً درصورت فراهم گردیدن این سازوکار قانونی بهانه فرصت طلبی نیز از معدود افراد تشنج آفرین سلب میگردید ، در این میان رفتار وزارت کشورنیز در خصوص عدم صور مجوز اجتماع آرام و قانونی معترضین مذکور مورد ابهام آفرین و غیر قابل توجیه است .

2 - نوع تعامل رسانه های همسو با جناح اقتدار در بکار گیری تعابیری چون آشوب طلب ، اغتشاشگر و... در مقابل جمعیت معترض و همسو قلمداد نمون آنان با بیگانگان در خارج از مرزها از نکات قابل تأمل بعدی است .

دریک جمعبندی میتوان ادعا نمودبا توجه به تجارب موفق نظام در برگزاری انتخابات سالیان متمادی که با تعداد سالهای عمر نظام برابری مینماید ، متفاوت گردیدن انتخابات دهم ریاست جمهوری ، از انتخابات های گذشته از جنبه های مختلف اعم ازنوع اعتماد مردم به دست اندرکاران انتخابات و پیامدهای آن ، به نحوه عملکرد مجریان دولت نهم برمیگرددکه مشی و مرام خود را معادل نظام قلمدادنموده و هرگونه مخالفت با این مشی و مرام را مخالفت با نظام معرفی مینمایند که نتیجتاً سلب اعتماد عمومی و شبهه آفرینی و  بحران حاصله را میتوان ازپیامدهای این سوء تدبیر قلمداد نمود.

سوگنامه

موج موج ِ خزر ، از سوگ سیه پوشان اند

بیشه دلگیر و گیاهان همه خاموشان اند.

بنگر آن جامه کبودان افق ، صبح دمان

روح ِ باغ اند کزین گونه سیه پوشان اند.

چه بهاری است ، خدا را که درین دشت ملال

لاله ها آینه ی خون ِ سیاووشان اند.

آن فرو ریخته گل های پریشان در باد

کز می ِ جام شهادت همه مدهوشان اند.

نام شان زمزمه ی نیمه شب مستان باد

تا نگویند که از یاد فراموشان اند.

گرچه زین زهر سمومی که گذشت از سر ِ باغ

سرخ گل های بهاری همه مدهوشان اند،

باز در مقدم ِ خونین ِ تو ای روح بهار !

بیشه در بیشه،درختان،همه ،آغوشان اند.

محمد رضا شفیعی کدکنی ( م. سرشک )