مناظره تلویزیونی کاندیداهای انتخابات دهم ریاست جمهوری دهم بعنوان یکی از ابزارهای مناسب معرفی مدیریت و منش واقعی آنان ، مورد استقبال عموم واقع گردید ، در این میان شاید حساسترین آنها که بین میرحسین موسوی و محمود احمدی نژاد اتفاق افتاد ، برآیند آن را به طور خلاصه میتوان چنین نگاشت :
1- قیاس عملکرد دولت نهم با دولت میرحسین فارغ از نتایج واقعی آن قیاسی مع الفارق و غیر منصفانه بود ، چرا که دولت میر حسین در شرایطی شروع به کار نمود که بسیاری از وابستگیها در عرصه های گوناگون هنوز قطع نگردیده ، درآمدهای دولت با هزینه های سنگین جنگ تحمیلی جوابگوی نیاز های توسعه ای و حتی اولیه کشور نیز نبود و از طرفی تیم اجرائی و مدیریتی کشور نیز تجربه ربع قرن کنونی را که در اختیار دولت نهم (هرچند بلاستفاده!) واقع گردید در پشتوانه خود نداشت .
2- مصادره به مطلوب موفقیتهائی همچون پیشرفت هسته ای و سایر توفیقات عرصه های گوناگون علمی کشور که حاصل تلاش و مجاهدت ربع قرن فرزندان این آب و خاک ، فارغ از هرگونه گرایش سیاسی است ، به نفع دولت نهم و نادیده انگاری همت مدیریتهای پیشین و بلکه تخریب و تخطئه آنان ، نوعی فرصت طلبی نامعقول و بدور از انصاف بود که مورد انتقاد و اعتراض آگاهان و عاقلان این سرزمین است .
3 - طرح اسامی برخی افراد به عنوان مافیای اقتصادی و یا مانع اجرای اهداف انقلاب از سوی آقای احمدی نژاد به نوعی عوام فریبی شباهت دارد ، چرا که سوژه معرفی مافیاهای اقتصادی از شعارهای ابزاری و تبلیغاتی نامبرده در عرصه تبلیغات دور نهم انتخابات بود که با مسکوت گذاردن موضوع علیرغم چهار سال حضور در بالاترین سطح مدیریت اجرائی کشور و عدم پیگیری آن از مجاری قانونی و طرح مجددآن در عرصه تبلیغات انتخابات دهم شائبه مصادره مجدد آراء مردم و توهین به شعور آنان را به ذهن متبادر می سازد .
4- رعایت حریم اخلاق برای متولیان و مدعیان دولت اسلامی و پرهیز از هرگونه هتاکی و پرده دری و پایبندی به ضوابط قانونی مکارم اخلاق و حرمت حیثیت آحاد مردم به عنوان حقوق اولیه شهروندی ، از حداقل انتظارات بحق مردم است که در این مناظره از سوی آقای احمدی نژاد نه تنها مراعات نگردید بلکه مورد تعرض نیز واقع شد خصوصاً آن بخش از این پرده که به سمت همسر میر حسین موسوی نشانه گرفته شد ، نمایش وقاحت را به اوج خود رسانید (وقاحت به شادی دریده دهن... ) که یقیناً ریزش بیشتر آراءایشان را حتی درمیان اصولگرایان به دنبال خواهد داشت .
5- مقایسه این نوع تعامل از ناحیه سران نظام اسلامی با نوع تعامل سران کشوری همانند امریکا که به عنوان کشوری جهانخوار به دلیل محرومیت از رحمت دین مبین اسلام معرفی میگردد که دریک برنامه و همایش نمادین رؤسای جمهوری پنج دوره متوالی این کشور از جناحهای رقیب انتخاباتی پس از پیروزی باراک اوباما دست دوستی همدیگر را به عنوان همراهی در اعتلای اهداف کشورشان می فشارند و تصویر این نمایش را نیز در معرض دید جهانیان قرارمیدهند ، فاصله نوع نگرش و قول تا عمل را به نمایش میگذارد که دلائلی از آن توسعه سرآمد و این توسعه ناکارآمد رانیز نشان میدهد ، اسباب تأسف دلسوزان و دردمندان این آب و خاک است.فاعتبروا یا اولی الابصار...
